Engbert Pelleboer en St. Karpata

Beste allemaal,

Grappig, vorig jaar rond deze tijd zat ik als (onverwacht) kerstcadeautje in Nederland… Deze keer moeten jullie het slechts met een brief doen! Anyway, in elk geval hele fijne en gezegende feestdagen toegewenst!
Op het centrum zijn we leuke dingen aan het voorbereiden i.v.m. kerst; voor de gasten is deze periode vaak een extra moeilijke tijd. Ze zijn afgezonderd van hun familie of kinderen en sowieso denken mensen tegen het einde van het jaar nu eenmaal wat meer na over wat het afgelopen jaar ze gebracht heeft.
Voor de medewerkers geldt daarom ook de afspraak dat iedereen met kerst en oud&nieuw werkt (dat geeft niet want die zitten ook allemaal zonder familie, haha)!
Ondanks het geringe aantal medewerkers is het werk erg gezegend. Persoonlijk voel ik me erg gemotiveerd en ga elke dag met plezier aan het werk. Daarom voelt het ook niet zo ‘zwaar’. Toch is het jammer dat er niet meer medewerkers zijn, de kwaliteit van de behandeling gaat natuurlijk wel wat naar beneden en ook het uitbreiden van de projecten waar we mee bezig zijn gaat langzamer.
In januari komt er een stagiair, maar verder zijn er nog geen nieuwe medewerkers in zicht, dus als je nog iemand weet!!

WERK EN GASTEN
Op dit moment ben ik mentor van drie gasten. Het gaat redelijk goed met ze, twee van hen zijn onlangs tot bekering gekomen en zijn echt aan het groeien in hun geloof. Morgen zal een van hen worden gedoopt. De derde is pas (weer) opgenomen in het centrum. Hij heeft een paar maanden geleden zijn behandeling afgerond maar was toch weer teruggevallen. Met hem volgen we een apart programma, waarin we vooral werken aan de problemen die hij ‘buiten’ tegenkwam. Ook doe ik met hem een cursus speciaal voor zijn seksverslaving, voor mij is het de eerste keer dat ik zo iemand begeleid en dat vind ik wel een uitdaging.
De groep is sowieso erg divers. De meeste mensen die in behandeling zijn, zijn verslaafd aan base of coke (lees: drugs), maar nu hebben we van alles wat, ook seks- en alcoholverslaving. Een van de gasten heeft, door zijn alcoholverslaving, het syndroom van Korsakov gekregen. Zoiets heb ik ook nog niet eerder meegemaakt en het is even wennen om deze persoon te begeleiden. Dit syndroom zie je vaker bij alcoholisten. Het ontstaat door een tekort aan vitamine B(1). Doordat alcohol veel vitamine B uit je lichaam verbruikt en alcoholisten bovendien weinig vitaminen binnenkrijgen ontstaat er al snel tekort hieraan, waardoor de hersenen beschadigt raken. Geheugenverlies, oriëntatiestoornissen, confabulaties (dat zijn verzinsels die de ‘gaten’ in het geheugen moeten opvullen), zijn enkele problemen die mensen met Korsakov krijgen. Best interessant om zo iemand in de groep te hebben.

Verder krijgen we de laatste tijd regelmatig cliënten die door justitie geplaatst worden. Ze kunnen dan kiezen tussen gevangenisstraf of een alternatieve straf zoals behandeling. De meeste kiezen (logisch) voor het laatste. Helaas zijn ze vaak erg ongemotiveerd dus werkt het niet echt en stoppen ze snel met de behandeling.
Laatst wilde er eentje niet deelnemen aan het programma. Ik stond aan z’n bed te zeuren waarop hij mij ijskoud durfde te vertellen dat het ‘hier net een gevangenis is’. Die man had net 8 jaar vastgezeten!! Kijk, met dat soort gedrag kun je niet verwachten een nieuw leven op te bouwen.
Zelf ben ik een tijdje geleden in de Bon Futuro (voorheen Koraal Specht) gevangenis op Curaçao geweest en heb daar een dag meegelopen, wat erg indrukwekkend was. Het is een grote en beruchte gevangenis waar veel problemen waren met opstanden, gangs (lees: bendes) en geweld. Vorig jaar heeft er een grote opwekking plaatsgevonden onder de gevangenen, wat ook op televisie was in Nederland (In: ‘Het zal je maar gebeuren’, geloof ik). Nu is het niet meer zo erg als vroeger, maar met regelmaat worden er nog mensen vermoord (binnen de gevangenis) en er zijn ook nog wat gangs actief. Ik ben met een groepje evangelisten mee geweest en we hebben het evangelie gebracht in verschillende blokken. Ik kwam nog een paar oud-gasten van Karpata tegen (waarvan het ook maar beter is dat ze niet loslopen). Leuk om ze even weer te spreken. De gevangenis op Bonaire is (tijdelijk) gesloten vanwege de slechte omstandigheden dus alle Bonairianen gaan ook naar Curaçao. Het is goed dat ik ben geweest, zo kan ik mezelf toch wat beter inleven in de gasten. Het merendeel van hen heeft wel eens - kort of lang - gezeten.

WEETJES
Wist u trouwens dat er op Curaçao ongeveer 4500 harddrugsverslaafden zijn? Waarvan zo’n 1500 chollers (junks)? Dat is echt gigantisch. Op Bonaire zijn dat er ongeveer 500, (ter vergelijking; de stad Utrecht telt 550 harddrugsverslaafden)! De verhouding in Nederland van het aantal harddrugsverslaafden op het aantal inwoners is 1:550, op Bonaire is dat 1:28…
Het is dus duidelijk dat het drugsprobleem alleen op deze twee eiland(jes)en al gigantisch is, het motiveert in elk geval erg om alle zeilen bij te zetten in het werk wat we doen!
Naast het werk vermaak ik me ook goed. Meestal heb ik er niet zoveel tijd voor, maar als ik vrij ben ga ik bij wat mensen op visite, of bij ze eten. Vooral in het weekend. Ik ben God erg dankbaar dat ik die contacten heb, het zorgt ervoor dat je je niet eenzaam gaat voelen. Nu er veel collega’s weg zijn gegaan naar Nederland woon ik nog alleen in huis. Best lekker, moet ik zeggen. Met anderen moet je natuurlijk altijd rekening met elkaar houden dus dit is wel wat meer ontspannen. Helaas moet ik er in februari uit zijn, de huisbaas wil het gaan verkopen ofzo. Tegen die tijd moet ik wat anders hebben dus het is even spannend de komende tijd! Heb nog geen idee hoe dat moet maar we zien het wel.
Het is in elk geval lekker warm hier dus in geval van nood kan ik altijd nog in een tent slapen…

VERLOF, ACHTERBAN EN FINANCIËN
Het ziet er voorlopig naar uit dat ik hier nog wel een tijd zal blijven op Bonaire, ik heb geen idee voor hoelang. In elk geval totdat het Gods wil is dat het er hier op zit voor mij, onbepaalde tijd dus.
Iedereen had er natuurlijk op gerekend dat ik maar een jaar weg zou blijven, ikzelf niet in de laatste plaats!
Ik zat zelf over de komende tijd na te denken en vooral over de financiële kant van het verhaal. Tot op heden krijg ik nog steeds giften van mensen waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Het punt is dat ik niet maandelijks weet wat er binnenkomt (en of er wel wat binnenkomt). Om zeker te zijn van een vast ‘inkomen’ dacht ik dat het misschien goed zou zijn om een (officiële) achterban te formeren. Daardoor weet ik elke maand waar ik aan toe ben en ik denk dat het ook de betrokkenheid van het werk wat ik doe ten goede komt. Van mijn kant zal ik intensiever contact houden met het thuisfront en proberen hen zoveel mogelijk ‘te laten meeleven’.
Het is een idee en ik ben benieuwd naar de reacties van jullie kant, dan hoor ik wel wat jullie ervan vinden!
Verder hoop ik, zo de Heere wil, begin april op verlof naar Nederland te komen! Ik weet nog niet zeker of het kan maar ik hoop het wel. Ook omdat ik dan bij de bruiloft van Rene en Elisabeth kan zijn, die ik niet graag wil missen (het beste peerd van stal, tja)!

Ik laat het hierbij, ik wens jullie hele fijne kerstdagen toe en een mooie jaarwisseling.
Ik leef trouwens 5 uur langer in 2004 maar dat terzijde…

Gods zegen en groetjes,

Engbert

Ga naar | Archief www.dorpskerk.com |

Verplaatst naar archief: 17 oktober 2005