Engbert Pelleboer en St. Karpata

Nieuwsbrief - juli 2004

'Laat uw licht alzo schijnen voor de mensen,
dat zij uw goede werken mogen zien
en uw Vader, Die in de hemel is, verheerlijken’.

Dag allemaal,

Hier weer een teken van leven vanaf Bonaire. Hoe is ’t daar in Nederland? Hoorde dat het weer al wat beter wordt en natuurlijk een lekker lange vakantie voor de deur (voor een aantal dan). Nou, dat laatste heb ik hier niet echt, maar gelukkig wel mooi weer!

Het gaat goed hier, zowel met mezelf als op het werk. Een tijdje geleden was het wel even een moeilijke tijd. Er waren maar weinig cliënten terwijl er geen nieuwe aanmeldingen kwamen en in de pers en binnen de overheid werd Karpata heel negatief in het nieuws gebracht. Op zo’n moment krijg je snel het idee dat het ‘toch maar een druppeltje op de gloeiende plaat is’, ‘het is dweilen met de kraan open’ etc. Terwijl we toch weten dat het een werk van God is, wat nooit kapot gemaakt zal kunnen worden door mensen! Ook niet als ze in de politiek zitten.

Op zo’n moment voel je je als mens wel machteloos en lijkt alles heel oneerlijk, maar het was geweldig om te merken dat God onze gebeden verhoorde! Het is echt fantastisch hoor, dan ben je aan het bidden voor nieuwe aanmeldingen en met name voor bepaalde mensen die je kent en prompt heb je die persoon binnen een paar dagen aan de telefoon omdat hij graag opgenomen wil worden!! Ondertussen hebben we weer een ‘vol’ huis.

Verder gaan we ook de wijken in, met name Antriol waar de meeste verslaafden wonen en bezoeken we de gevangenis. Een aantal gevangenen krijgen de mogelijkheid van justitie om tijdens hun gevangenschap een behandeling te volgen bij Karpata. Dat is vaak ook wel nodig want de meeste mensen komen slechter de gevangenis uit dan dat ze erin gekomen zijn! Ook binnen de gevangenis is de criminaliteit (en drugsgebruik) hoog!

Een aantal van de gasten hebben aangegeven dat ze hun behandeling graag willen vervolgen bij ‘de Hoop’ in Nederland. Begin deze week is een van hen gegaan, Harley. Misschien heb je wel over hem gelezen in ‘de Karpata-Actueel’. Van hem ben ik mentor geweest tijdens zijn behandeling. Je raakt er echt aan gewend natuurlijk, maar toch voelt het altijd nog een beetje apart aan als je afscheid moet nemen van iemand. Maar ja, beter op deze manier dan dat ze vertrekken en weer in hun oude leven terugstappen, terwijl je dan vaak al weet dat het een kwestie van tijd is voordat iemand weer helemaal in de goot ligt. Simpelweg omdat zo iemand nog niet ‘klaar’ is. Harley zal bij de Hoop verder werken aan zijn herstel en met name aan het terugkeren in de maatschappij. Hij zal onder andere oefenen met zelfstandig wonen, etc. en langzamerhand meer vrijheden krijgen.

Als ik dit zo schrijf ben ik snel geneigd om te denken: ‘tsss, langzamerhand meer vrijheden krijgen, alsof je het over een kind hebt’, maar geloof me: Als je zelf geen verslaving kent zul je je nooit kunnen indenken hoe diep dat gaat! Zelfs met de beste wil van de wereld kun je er geen echte voorstelling van maken. Ook niet als je met verslaafden werkt.

Op dit moment zijn we best wel druk. Op zich altijd eigenlijk, maar nu zijn er ook nog eens een paar mensen op vakantie waardoor we maar met z’n vieren zijn. Het zal alleen nog maar drukker worden de komende tijd, omdat we over ruim een maand de opening van Guatemala hebben. De eerste week van augustus zal een echte feestweek worden, met veel buitenlandse gasten die op de een of andere manier met verslavingszorg of Karpata te maken hebben. Naast de voorbereidingen voor deze week moet het huis zelf ook helemaal klaar zijn natuurlijk. Het binnenwerk is al bijna klaar, alleen nog wat fine-tuning zeg maar. Ook de inboedel zal een dezer dagen aankomen (‘een dezer dagen’ op z’n Antilliaans, dat wel natuurlijk…). De buitenkant moet nog wel geschilderd worden. Alle muren zijn behandeld en gerestaureerd en zullen nu weer beschilder d worden met de originele landhuisgeel-kleur. Een tijdje geleden is er overigens nog ingebroken. Er zouden nieuwe deuren geplaatst worden, maar die lieten even op zich wachten. Maarja, op Bonaire is het niet zo slim om huizen open te laten, er wordt echt superveel ingebroken hier. Resultaat was dat er een paar wc-potten, douchekoppen, gereedschap en een rol gaas verdwenen waren. Omdat we verwachtten dat ze nog wel terug zouden komen om de rest te halen hebben we er twee nachten ‘gelogeerd’ met een paar gasten. Matrasje op de grond met een flinke stok ernaast. Maarja, niemand te zien natuurlijk! Op zich wel verstandig van ze, want er zijn een paar flinke jongens opgenomen hier (dat gaf mezelf ook wel een veilig idee, hahaha).

Ondertussen ben ik mezelf weer aan het oriënteren op de mogelijkheden wat betreft werk of studie voor mij, bij mijn terugkomst in Nederland. Het is tenslotte nog maar een klein stukje. Er zijn een paar opties, maar ik ben er nog steeds niet helemaal uit.

Mijn wens echt is om verder te gaan in de zending om zo helemaal dienstbaar te zijn voor hen die door mensen al opgegeven zijn (nu gebeurt dat nogal snel natuurlijk). Maar juist zij verdienen het om kennis te maken met de oneindige liefde die God voor mensen heeft!

Zoals ik er nu over denk zal ik waarschijnlijk eerst een tijd gaan werken om daarna een DTS (discipel-trainingsschap-school) te volgen bij Jeugd met een Opdracht. Het voordeel daarvan is dat je na het afronden van die studie terecht kan bij alle afdelingen van Jeugd met een Opdracht. Maar goed, dit is allemaal heel menselijk gedacht. Wie weet wat God nog voor andere dingen voor me in petto heeft. Ik zal me moeten openstellen voor Zijn leiding, ook hierin, dan zal Hij het me ook duidelijk maken!

Zo, voordat ik ga afsluiten wil ik iedereen van jullie bedanken voor de geweldige steun. Zonder die steun zat ik hier niet meer hoor! Vooral financieel gezien dan, maar ook zeker qua bemoediging. Je merkt natuurlijk wel een verschil vergeleken bij toen ik net weg was. Dan krijg je stapels kaarten enzo, nu niet meer en dat is logisch. Iedereen went aan het idee dat je weg bent, ikzelf niet in de laatste plaats. Toch proef ik telkens de betrokkenheid, zowel voor mij als voor het werk van Karpata. Ruben en Willemijn van Zuthem bijvoorbeeld, die een tijdje terug getrouwd zijn, hadden hun collecte in de dienst bestemd voor Karpata. En zo zijn er veel meer mensen die hun bijdrage leveren aan dit werk, echt fantastisch!!

Op dit moment voelt Nederland en alle mensen toch ook wel heel ver weg voor me hoor, en dat geeft soms wel eens een beklemmend gevoel. Dan zie ik er bij voorbaat al tegenop om weer terug te moeten gaan. Hier weggaan is ook weer veel loslaten, net zoals het weggaan uit Nederland. Je laat een gemeente achter, al je sociale contacten die je in een jaar opbouwt, het eiland (waar ik van hou!), de samenleving hier, je hele ritme van leven…pfff. Daar wil ik liever nog niet aan denken hoor! Aan de andere kant wil ik ook dolgraag weer m’n familie en vrienden terugzien, het voelt gewoon een beetje (3)dubbel.

Nou, ik stop er weer mee. Ik wens iedereen het allerbeste en in alles Gods nabijheid toe!
Ik hoop op een spoedig weerzien!

Doeg, groetjes Engbert

Adres Engbert
Kaya Nikiboko Noord 42
Bonaire
Ned. Antillen
kapiteinroodbaard@hotmail.com

Vragen
Voor vragen over de nieuwsbrief kunt u terecht bij: Jetske Pelleboer, tel.: 038 3311840, e-mail: banjur@hotmail.com

Financiële ondersteuning
Er is nu een gironummer geopend voor de ondersteuning van de vrijwilligers. Het gironummer is: 35.04.700 t.n.v Stichting Vrienden van De Hoop, Dordrecht. Onder vermelding van: Engbert Pelleboer.
Wilt u een gift overmaken naar Stichting Karpata zelf, dan is dit het nummer:
ING bank 66.94.13.682 t.n.v Stichting Karpata, Dordrecht.

Engbert Pelleboer en St. Karpata
	Nieuwsbrief - juli 2004 'Laat uw licht alzo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken mogen zien en uw Vader, Die in de hemel is, verheerlijken’.
Dag allemaal, Hier weer een teken van leven vanaf Bonaire. Hoe is ’t daar in Nederland? Hoorde dat het weer al wat beter wordt en natuurlijk een lekker lange vakantie voor de deur (voor een aantal dan). Nou, dat laatste heb ik hier niet echt, maar gelukkig wel mooi weer! Het gaat goed hier, zowel met mezelf als op het werk. Een tijdje geleden was het wel even een moeilijke tijd. Er waren maar weinig cliënten terwijl er geen nieuwe aanmeldingen kwamen en in de pers en binnen de overheid werd Karpata heel negatief in het nieuws gebracht. Op zo’n moment krijg je snel het idee dat het ‘toch maar een druppeltje op de gloeiende plaat is’, ‘het is dweilen met de kraan open’ etc. Terwijl we toch weten dat het een werk van God is, wat nooit kapot gemaakt zal kunnen worden door mensen! Ook niet als ze in de politiek zitten. Op zo’n moment voel je je als mens wel machteloos en lijkt alles heel oneerlijk, maar het was geweldig om te merken dat God onze gebeden verhoorde! Het is echt fantastisch hoor, dan ben je aan het bidden voor nieuwe aanmeldingen en met name voor bepaalde mensen die je kent en prompt heb je die persoon binnen een paar dagen aan de telefoon omdat hij graag opgenomen wil worden!! Ondertussen hebben we weer een ‘vol’ huis. Verder gaan we ook de wijken in, met name Antriol waar de meeste verslaafden wonen en bezoeken we de gevangenis. Een aantal gevangenen krijgen de mogelijkheid van justitie om tijdens hun gevangenschap een behandeling te volgen bij Karpata. Dat is vaak ook wel nodig want de meeste mensen komen slechter de gevangenis uit dan dat ze erin gekomen zijn! Ook binnen de gevangenis is de criminaliteit (en drugsgebruik) hoog! Een aantal van de gasten hebben aangegeven dat ze hun behandeling graag willen vervolgen bij ‘de Hoop’ in Nederland. Begin deze week is een van hen gegaan, Harley. Misschien heb je wel over hem gelezen in ‘de Karpata-Actueel’. Van hem ben ik mentor geweest tijdens zijn behandeling. Je raakt er echt aan gewend natuurlijk, maar toch voelt het altijd nog een beetje apart aan als je afscheid moet nemen van iemand. Maar ja, beter op deze manier dan dat ze vertrekken en weer in hun oude leven terugstappen, terwijl je dan vaak al weet dat het een kwestie van tijd is voordat iemand weer helemaal in de goot ligt. Simpelweg omdat zo iemand nog niet ‘klaar’ is. Harley zal bij de Hoop verder werken aan zijn herstel en met name aan het terugkeren in de maatschappij. Hij zal onder andere oefenen met zelfstandig wonen, etc. en langzamerhand meer vrijheden krijgen. Als ik dit zo schrijf ben ik snel geneigd om te denken: ‘tsss, langzamerhand meer vrijheden krijgen, alsof je het over een kind hebt’, maar geloof me: Als je zelf geen verslaving kent zul je je nooit kunnen indenken hoe diep dat gaat! Zelfs met de beste wil van de wereld kun je er geen echte voorstelling van maken. Ook niet als je met verslaafden werkt. Op dit moment zijn we best wel druk. Op zich altijd eigenlijk, maar nu zijn er ook nog eens een paar mensen op vakantie waardoor we maar met z’n vieren zijn. Het zal alleen nog maar drukker worden de komende tijd, omdat we over ruim een maand de opening van Guatemala hebben. De eerste week van augustus zal een echte feestweek worden, met veel buitenlandse gasten die op de een of andere manier met verslavingszorg of Karpata te maken hebben. Naast de voorbereidingen voor deze week moet het huis zelf ook helemaal klaar zijn natuurlijk. Het binnenwerk is al bijna klaar, alleen nog wat fine-tuning zeg maar. Ook de inboedel zal een dezer dagen aankomen (‘een dezer dagen’ op z’n Antilliaans, dat wel natuurlijk…). De buitenkant moet nog wel geschilderd worden. Alle muren zijn behandeld en gerestaureerd en zullen nu weer beschilder d worden met de originele landhuisgeel-kleur. Een tijdje geleden is er overigens nog ingebroken. Er zouden nieuwe deuren geplaatst worden, maar die lieten even op zich wachten. Maarja, op Bonaire is het niet zo slim om huizen open te laten, er wordt echt superveel ingebroken hier. Resultaat was dat er een paar wc-potten, douchekoppen, gereedschap en een rol gaas verdwenen waren. Omdat we verwachtten dat ze nog wel terug zouden komen om de rest te halen hebben we er twee nachten ‘gelogeerd’ met een paar gasten. Matrasje op de grond met een flinke stok ernaast. Maarja, niemand te zien natuurlijk! Op zich wel verstandig van ze, want er zijn een paar flinke jongens opgenomen hier (dat gaf mezelf ook wel een veilig idee, hahaha). Ondertussen ben ik mezelf weer aan het oriënteren op de mogelijkheden wat betreft werk of studie voor mij, bij mijn terugkomst in Nederland. Het is tenslotte nog maar een klein stukje. Er zijn een paar opties, maar ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Mijn wens echt is om verder te gaan in de zending om zo helemaal dienstbaar te zijn voor hen die door mensen al opgegeven zijn (nu gebeurt dat nogal snel natuurlijk). Maar juist zij verdienen het om kennis te maken met de oneindige liefde die God voor mensen heeft! Zoals ik er nu over denk zal ik waarschijnlijk eerst een tijd gaan werken om daarna een DTS (discipel-trainingsschap-school) te volgen bij Jeugd met een Opdracht. Het voordeel daarvan is dat je na het afronden van die studie terecht kan bij alle afdelingen van Jeugd met een Opdracht. Maar goed, dit is allemaal heel menselijk gedacht. Wie weet wat God nog voor andere dingen voor me in petto heeft. Ik zal me moeten openstellen voor Zijn leiding, ook hierin, dan zal Hij het me ook duidelijk maken! Zo, voordat ik ga afsluiten wil ik iedereen van jullie bedanken voor de geweldige steun. Zonder die steun zat ik hier niet meer hoor! Vooral financieel gezien dan, maar ook zeker qua bemoediging. Je merkt natuurlijk wel een verschil vergeleken bij toen ik net weg was. Dan krijg je stapels kaarten enzo, nu niet meer en dat is logisch. Iedereen went aan het idee dat je weg bent, ikzelf niet in de laatste plaats. Toch proef ik telkens de betrokkenheid, zowel voor mij als voor het werk van Karpata. Ruben en Willemijn van Zuthem bijvoorbeeld, die een tijdje terug getrouwd zijn, hadden hun collecte in de dienst bestemd voor Karpata. En zo zijn er veel meer mensen die hun bijdrage leveren aan dit werk, echt fantastisch!! Op dit moment voelt Nederland en alle mensen toch ook wel heel ver weg voor me hoor, en dat geeft soms wel eens een beklemmend gevoel. Dan zie ik er bij voorbaat al tegenop om weer terug te moeten gaan. Hier weggaan is ook weer veel loslaten, net zoals het weggaan uit Nederland. Je laat een gemeente achter, al je sociale contacten die je in een jaar opbouwt, het eiland (waar ik van hou!), de samenleving hier, je hele ritme van leven…pfff. Daar wil ik liever nog niet aan denken hoor! Aan de andere kant wil ik ook dolgraag weer m’n familie en vrienden terugzien, het voelt gewoon een beetje (3)dubbel. Nou, ik stop er weer mee. Ik wens iedereen het allerbeste en in alles Gods nabijheid toe! Ik hoop op een spoedig weerzien! Doeg, groetjes Engbert
Adres Engbert Kaya Nikiboko Noord 42 Bonaire Ned. Antillen kapiteinroodbaard@hotmail.com Vragen Voor vragen over de nieuwsbrief kunt u terecht bij: Jetske Pelleboer, tel.: 038 3311840, e-mail: banjur@hotmail.com Financiële ondersteuning Er is nu een gironummer geopend voor de ondersteuning van de vrijwilligers. Het gironummer is: 35.04.700 t.n.v Stichting Vrienden van De Hoop, Dordrecht. Onder vermelding van: Engbert Pelleboer. Wilt u een gift overmaken naar Stichting Karpata zelf, dan is dit het nummer: ING bank 66.94.13.682 t.n.v Stichting Karpata, Dordrecht.