Engbert Pelleboer en St. Karpata

Nieuwsbrief maart 2004

'Laat uw licht alzo schijnen voor de mensen,
dat zij uw goede werken mogen zien
en uw Vader, Die in de hemel is, verheerlijken’.

Beste allemaal,

Zo, m’n eerste halfjaar zit er al bijna weer op! Wat gaat de tijd snel zeg…

Terugkijkend op de afgelopen 6 maanden heb ik zo ontzettend veel geleerd, zowel in het werk, over mezelf en in mijn geloofsleven! Het is ook heel boeiend om de groei van Karpata zelf mee te maken. Het werk wordt echt gezegend, er komen steeds betere mogelijkheden om door te groeien. Met name de verbouwing van Landhuis Guatemala verloopt erg voorspoedig. En als jullie nu allemaal die spaarpot – bouwplaat in elkaar zetten komt ’t helemaal goed, haha!

Wat heel erg mooi is om te zien, is om het leven van een aantal gasten echt te zien veranderen. In een aantal maanden wordt iemands leven echt helemaal op z’n kop gezet. Mensen die 20 jaar verslaafd zijn geweest ‘moeten’ opeens 360 graden omdraaien in een half jaartje. Dat is niet makkelijk en het gaat ook met vallen en opstaan. Een paar weken geleden bijvoorbeeld, was er weer een gast teruggevallen die al een half jaar in behandeling was. Dat doet dan echt wat met je hoor, het doet jezelf ook pijn. Je leeft zo intensief met iemand mee en je hoopt zo dat ‘ie het gaat halen. Het was ook best wel onverwachts en ik betrapte mezelf erop dat ik toch nog wel wat te klein dacht over de macht van de drugs… die drang is zo sterk!

De laatste weken is er een groot verloop van gasten. Mensen die gaan en komen. Twee gasten hebben hun programma voortgezet bij De Hoop, daar zijn op dit moment betere mogelijkheden wat betreft begeleid kamer wonen en arbeidstraining. In de nabije toekomst is dit ook allemaal bij Karpata mogelijk. Gelukkig maar, want het is echt het beste om de mensen zoveel mogelijk ‘hier’ (Antillen) te houden. Naast dat het een goede invloed heeft op de samenleving krijgen ze zo ook geen problemen door het grote cultuurverschil.

Een aantal anderen gaat op een stuk minder leuke manier weg. Vaak heeft het toch te maken met motivatieproblemen. Het programma is geen ‘makkie’ en er wordt continue 100 procent inzet van je gevraagd, wat soms moeilijk op te brengen is. Het blijkt dan toch vaak dat mensen zich meer op laten nemen doordat mensen in hun nabije omgeving hen min of meer ‘dwingen’ om in behandeling te gaan. Maar als het niet iets van jezelf is kun je het op een gegeven moment niet meer opbrengen om telkens met alle problemen om te gaan.

Het is ook wel een harde dobber natuurlijk. Waren ze altijd gewend om gericht te zijn op zichzelf, nu leven ze in een groep, met mensen die ze niet zelf uit hebben gekozen… Het is logisch dat er onderling vaak problemen zijn en dan is het een hele kunst om het 6 maanden (met elkaar) uit te houden. Helemaal omdat de meeste gasten na een aantal maanden het gevoel hebben dat ze ‘er weer helemaal klaar voor zijn’. Dan kan het erg makkelijk zijn om de behandeling te beëindigen.

In de tijd dat ik solliciteerde bij Karpata vond ik een jaar naar het buitenland gaan wel errug lang hoor…! Het is dat het niet korter kon, want anders had ik waarschijnlijk wel gekozen voor een halfjaar. Maar achteraf is dit echt beter. Het komende halfjaar zal zo anders zijn dan de afgelopen tijd. Sowieso zit je de eerste maanden al helemaal vol met nieuwe indrukken van het werk en de cultuur, en laat je meer op jezelf afkomen dan dat je van jezelf uit laat gaan. En ook de taal is dan nog lastig natuurlijk.

Voor de begeleiding van de opgenomen gasten is het in elk geval beter dat ik enorm veel heb kunnen leren de afgelopen maanden. Soms heb ik wel ’s het idee dat ik zelf in behandeling ben, haha!

Jullie zullen deze nieuwsbrief waarschijnlijk lezen op het moment dat ik zelf in Nederland ben.

Ik zal daar een aantal dingen voor Karpata doen, vooral voor het Guatamala-project en ook een bezoek brengen aan de gasten die vanuit Karpata naar Nederland gegaan zijn. Maar eerst moet ik hier nog even een rondje maken langs alle familieleden die spullen voor hen mee willen geven.

Verder zal het vooral vakantie zijn. Lekker genieten van familie, vrienden en natuurlijk m’n vriendinnetje!

Wat ik ook erg leuk vind is dat ik o.a. de belijdenissen van een paar mensen mee kan maken met Pasen. En dertien april ben ik jarig (hinthint), wat ik nu ook leuk thuis kan vieren. Het weerzien met m’n ouders is nog maar kortgeleden. Een paar weken geleden zijn ze hier op bezoek geweest met m’n opa en oma, wat erg leuk was. We konden weer lekker bijkletsen en ze hebben veel kunnen zien van het werk wat ik doe en mijn leven hier. Veel mensen hadden kaartjes en cadeautjes aan hen meegegeven voor mij, dat is zo leuk om te krijgen!

Sowieso voel ik me best wel bevoorrecht wat betreft het meeleven van mensen hoor, daar ben ik erg dankbaar voor! Het geeft echt een heel goed gevoel.

Ik ga er weer mee stoppen, binnenkort zal ik een aantal van jullie zelf wel ontmoeten… zin in!!

Doeggg, groetjes Engbert!

Adres Engbert
Kaya Nikiboko Noord 42
Bonaire
Ned. Antillen
kapiteinroodbaard@hotmail.com

Vragen
Voor vragen over de nieuwsbrief kunt u terecht bij: Jetske Pelleboer, tel.: 038 3311840, e-mail: banjur@hotmail.com

Financiële ondersteuning
Er is nu een gironummer geopend voor de ondersteuning van de vrijwilligers. Het gironummer is: 35.04.700 t.n.v Stichting Vrienden van De Hoop, Dordrecht. Onder vermelding van: Engbert Pelleboer.
Wilt u een gift overmaken naar Stichting Karpata zelf, dan is dit het nummer:
ING bank 66.94.13.682 t.n.v Stichting Karpata, Dordrecht.

Engbert Pelleboer en St. Karpata
	Nieuwsbrief maart 2004 'Laat uw licht alzo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken mogen zien en uw Vader, Die in de hemel is, verheerlijken’.
Beste allemaal, Zo, m’n eerste halfjaar zit er al bijna weer op! Wat gaat de tijd snel zeg… Terugkijkend op de afgelopen 6 maanden heb ik zo ontzettend veel geleerd, zowel in het werk, over mezelf en in mijn geloofsleven! Het is ook heel boeiend om de groei van Karpata zelf mee te maken. Het werk wordt echt gezegend, er komen steeds betere mogelijkheden om door te groeien. Met name de verbouwing van Landhuis Guatemala verloopt erg voorspoedig. En als jullie nu allemaal die spaarpot – bouwplaat in elkaar zetten komt ’t helemaal goed, haha! Wat heel erg mooi is om te zien, is om het leven van een aantal gasten echt te zien veranderen. In een aantal maanden wordt iemands leven echt helemaal op z’n kop gezet. Mensen die 20 jaar verslaafd zijn geweest ‘moeten’ opeens 360 graden omdraaien in een half jaartje. Dat is niet makkelijk en het gaat ook met vallen en opstaan. Een paar weken geleden bijvoorbeeld, was er weer een gast teruggevallen die al een half jaar in behandeling was. Dat doet dan echt wat met je hoor, het doet jezelf ook pijn. Je leeft zo intensief met iemand mee en je hoopt zo dat ‘ie het gaat halen. Het was ook best wel onverwachts en ik betrapte mezelf erop dat ik toch nog wel wat te klein dacht over de macht van de drugs… die drang is zo sterk! De laatste weken is er een groot verloop van gasten. Mensen die gaan en komen. Twee gasten hebben hun programma voortgezet bij De Hoop, daar zijn op dit moment betere mogelijkheden wat betreft begeleid kamer wonen en arbeidstraining. In de nabije toekomst is dit ook allemaal bij Karpata mogelijk. Gelukkig maar, want het is echt het beste om de mensen zoveel mogelijk ‘hier’ (Antillen) te houden. Naast dat het een goede invloed heeft op de samenleving krijgen ze zo ook geen problemen door het grote cultuurverschil. Een aantal anderen gaat op een stuk minder leuke manier weg. Vaak heeft het toch te maken met motivatieproblemen. Het programma is geen ‘makkie’ en er wordt continue 100 procent inzet van je gevraagd, wat soms moeilijk op te brengen is. Het blijkt dan toch vaak dat mensen zich meer op laten nemen doordat mensen in hun nabije omgeving hen min of meer ‘dwingen’ om in behandeling te gaan. Maar als het niet iets van jezelf is kun je het op een gegeven moment niet meer opbrengen om telkens met alle problemen om te gaan. Het is ook wel een harde dobber natuurlijk. Waren ze altijd gewend om gericht te zijn op zichzelf, nu leven ze in een groep, met mensen die ze niet zelf uit hebben gekozen… Het is logisch dat er onderling vaak problemen zijn en dan is het een hele kunst om het 6 maanden (met elkaar) uit te houden. Helemaal omdat de meeste gasten na een aantal maanden het gevoel hebben dat ze ‘er weer helemaal klaar voor zijn’. Dan kan het erg makkelijk zijn om de behandeling te beëindigen. In de tijd dat ik solliciteerde bij Karpata vond ik een jaar naar het buitenland gaan wel errug lang hoor…! Het is dat het niet korter kon, want anders had ik waarschijnlijk wel gekozen voor een halfjaar. Maar achteraf is dit echt beter. Het komende halfjaar zal zo anders zijn dan de afgelopen tijd. Sowieso zit je de eerste maanden al helemaal vol met nieuwe indrukken van het werk en de cultuur, en laat je meer op jezelf afkomen dan dat je van jezelf uit laat gaan. En ook de taal is dan nog lastig natuurlijk. Voor de begeleiding van de opgenomen gasten is het in elk geval beter dat ik enorm veel heb kunnen leren de afgelopen maanden. Soms heb ik wel ’s het idee dat ik zelf in behandeling ben, haha! Jullie zullen deze nieuwsbrief waarschijnlijk lezen op het moment dat ik zelf in Nederland ben. Ik zal daar een aantal dingen voor Karpata doen, vooral voor het Guatamala-project en ook een bezoek brengen aan de gasten die vanuit Karpata naar Nederland gegaan zijn. Maar eerst moet ik hier nog even een rondje maken langs alle familieleden die spullen voor hen mee willen geven. Verder zal het vooral vakantie zijn. Lekker genieten van familie, vrienden en natuurlijk m’n vriendinnetje! Wat ik ook erg leuk vind is dat ik o.a. de belijdenissen van een paar mensen mee kan maken met Pasen. En dertien april ben ik jarig (hinthint), wat ik nu ook leuk thuis kan vieren. Het weerzien met m’n ouders is nog maar kortgeleden. Een paar weken geleden zijn ze hier op bezoek geweest met m’n opa en oma, wat erg leuk was. We konden weer lekker bijkletsen en ze hebben veel kunnen zien van het werk wat ik doe en mijn leven hier. Veel mensen hadden kaartjes en cadeautjes aan hen meegegeven voor mij, dat is zo leuk om te krijgen! Sowieso voel ik me best wel bevoorrecht wat betreft het meeleven van mensen hoor, daar ben ik erg dankbaar voor! Het geeft echt een heel goed gevoel. Ik ga er weer mee stoppen, binnenkort zal ik een aantal van jullie zelf wel ontmoeten… zin in!! Doeggg, groetjes Engbert!
Adres Engbert Kaya Nikiboko Noord 42 Bonaire Ned. Antillen kapiteinroodbaard@hotmail.com Vragen Voor vragen over de nieuwsbrief kunt u terecht bij: Jetske Pelleboer, tel.: 038 3311840, e-mail: banjur@hotmail.com Financiële ondersteuning Er is nu een gironummer geopend voor de ondersteuning van de vrijwilligers. Het gironummer is: 35.04.700 t.n.v Stichting Vrienden van De Hoop, Dordrecht. Onder vermelding van: Engbert Pelleboer. Wilt u een gift overmaken naar Stichting Karpata zelf, dan is dit het nummer: ING bank 66.94.13.682 t.n.v Stichting Karpata, Dordrecht.