Nieuwsbrief Oktober 2003
|
Bon dia! Lieve familie, vrienden, gemeente en bekenden,
Hier dan eindelijk een berichtje vanaf het verre Bonaire. Ik moet eerlijk bekennen dat het niet meevalt om op tijd een nieuwsbrief de deur uit te doen. Het is echt zo’n klusje wat tussen de bedrijven door plaats moet vinden. Momenteel ben ik best wel druk met het werk. In principe werk je vijf dagen per week, dat is bijvoorbeeld de ene week zes en de andere week vier. Naast het werk zijn er ook nog allerlei activiteiten waar je als medewerker verplicht aan deel moet nemen. Elke dinsdagavond is er een thema – avond of bidstond met de medewerkers. We komen dan bij Wouter (directeur) thuis en deze verzorgt het thema, meestal een bijbelstudie over een specifiek onderwerp uit de Bijbel. Op de vrijdagavonden krijgen we Papiamentse les en elke zaterdagavond is er een weekafsluiting met alle medewerkers en gasten (en eventueel familie of vrienden). Hoewel het soms wel vermoeiend is o m zoveel bezig te zijn met je werk, heb ik het hier heel goed naar m’n zin! De eerste indruk bij aankomst op Bonaire was ook gelijk goed. Na een kennismaking met de opgenomen gasten heb ik de eerste drie dagen meegewerkt met iemand anders, zodat ik goed ingewerkt kon worden. Daarna mocht ik zelf aan de bak. Ik heb duidelijk nog veel te leren, maar nu ik er een maand ben kan ik er op terugzien dat ik al veel geleerd heb!
Het leven op Bonaire is totaal anders dan in Nederland. Het is veel eenvoudiger. Dingen die in Nederland waardevol voor je zijn, tellen hier soms helemaal niet. Je beseft hoe luxe je altijd hebt geleefd. Hier ben je met een fatsoenlijke straal water tevreden als je gaat douchen. Het water is regelmatig bruin van kleur, door het roest uit de leidingen. Daar moet je maar niet over nadenken als je je staat te ‘wassen’. Er is trouwens (officieel dan) ook geen warm water, maar als je je overdag gaat douchen, rond een uur of twee, is het water soms te heet om mee te douchen. Omdat de leidingen boven de grond lopen warmen die natuurlijk gigantisch op. Hetzelfde is het met kleren wassen, je moet eerst met een tuinslang de wasmachine vullen. Op het moment dat de bak gevuld is kun je je kleren en waspoeder erin gooien en laten draaien. Ondertussen vul je de andere wasmachine en tegen d e tijd dat de eerste is opgehouden met draaien is de andere bak gevuld. Dan hevel je al je kleren over en laat je de ander draaien, om het sop eruit te spoelen. Je bent er zo een uur per keer mee bezig en het resultaat is dat ik –al na 1 maand!- versleten t-shirts en een beschadigde broek heb. Hmmm, als dat het hele jaar zo gaat…. Sowieso is het huis waar ik woon echt een krot. Het wordt opgegeten door termieten en ik ontdekte toevallig vanmorgen een mierennest in de douche. Over kakkerlakken, etc. zal ik het maar niet hebben, want die zijn hier gewoon normaal. In november krijgen de andere 2 jongens en ik wel een paar dagen vrij om het huis wat (proberen) op te knappen. We gaan denk ik gewoon overal overheen verven, zodat de rottende gedeeltes, etc. wat minder opvallen.
Bonaire is een mooi eiland. Er was me van tevoren verteld dat ik het hele eiland in 1 dag gezien zou hebben. Haha, mooi niet! Het is best wel groot zelfs. Je hebt echt een auto nodig hier. En een stevige ook! Er zijn veel slechte wegen en door de droogte en het vele stof slijt alles snel. Je ziet hier dan ook veel wrakken van auto’s rondrijden, en als die het niet meer doen staan ze gewoon langs de weg te verrotten.
Maar de natuur is echt bijzonder mooi! Het terrein is heel droog en rotsachtig, met name in het noorden is het bergachtig en leven er veel bijzondere diersoorten. Echt van alles, kolibries, flamingo’s, papegaaien, pelikanen, leguanen, echt talloze verschillende hagedissen en hele aparte (en enge) insecten. Maar echt bijzonder wordt het pas onder water. Zoiets moois had ik nog nooit gezien! Het is echt een wereld op zich. Als mens voel je je dan even heel klein binnen die wondere wereld, als je beseft hoe groot God dan wel niet moet zijn, die dat alles geschapen heeft!!
Toch is de grootheid van God niet alleen te zien in de natuur. Ook in het werk met de opgenomen gasten zie je dat Hij echt aan het werk is met mensen. Ondanks de aanvechtingen die ze vaak hebben proberen ze zich echt open te stellen voor God. Maar het gaat niet zonder slag of stoot. De geestelijke strijd is duidelijk zichtbaar!
Iets wat ik zelf al geleerd heb in de korte tijd dat ik hier ben, is de kracht van gebed. Natuurlijk wist ik, en geloofde ik ook dat je zonder de kracht van God niets kunt doen. Maar nu ervaar je het zo concreet. Ook bij mezelf. Met veel ervaringen of moeilijke momenten, ook op geloofsgebied kun je alleen terecht bij God. Het echt zo belangrijk om daarom dicht bij Hem te leven. Om echte stille tijd te nemen! Hoe kun je de gasten iets laten zien van Zijn liefde voor hen, als jezelf zo ver bij God vandaan leeft!
De tijd dat ik hier ben is echt supersnel gegaan. Ik heb het gevoel dat ik hier al heel lang ben. Het is wel een heel raar gevoel. In het begin heb je echt nog het idee dat je op vakantie bent. Dat je al je mensen uit Nederland binnen een paar weken weer ziet. Maar dat is gewoon niet zo. Nu, na een maand begin ik die wel te missen (sommige wat meer dan anderen, maar goed ;-) Gelukkig hebben we een heel leuk en open team, maar toch ben je allemaal vreemden voor elkaar. En iedereen heeft zijn of haar leven in Nederland achtergelaten, en je hebt allemaal je eigen zorgen en dipjes. Nu, in het begin, moet je die dingen toch allemaal nog even zelf op zien te lossen. Je gaat niet zomaar over alle persoonlijke dingetjes in gesprek met iemand anders. Dat vind ik soms wel moeilijk, maar dat is gewoon logisch als je nog zo naar elkaar toe moet groeien. Gelukkig is die groei er wel, dus dat gaat wel goed komen.
| Wat het werk ook heel boeiend (en leerzaam!) maakt is dat we als stichting nu gaan proberen om te groeien in professionaliteit. Iedereen uit het team heeft een aantal taken gekregen, en er zijn verschillende werkgroepen die bezig zijn met het opstellen van een nieuw (beter) behandelprogramma. Zelf ben ik verantwoordelijk geworden voor de ‘afdeling sport’ en ben ik mentor geworden van een van de gasten. Dit is de eerste keer dat er een echt compleet team is, die ook allemaal voor een langere periode op Bonaire blijven. Nu kun je ook een flinke stap voorwaarts doen in de kwaliteit van de behandeling. Het is ook echt leuk om daar deel van uit te maken, maar ook nog wel onwennig. Er zijn veel veranderingen, dus net als je denkt bepaalde dingen onder de knie te hebben, wordt het weer geschrapt ofzo. Ook hopen we binnen afzienbare tijd te verhuizen naar landhuis Guatamala. Dat zou echt mooi zijn. Als het benodigde geld er is, kunnen we er binnen 2 maanden zitten. Behalve een betere huisvesting kun je ook veel meer projecten opzetten op het terrein zelf. Er is ruimte voor landbouw, maar ook voor een resocialisatieproject bijvoorbeeld, voor de mensen die al langer in behandeling zijn. |
|
Het werkproject van de gasten vind ook plaats op Guatamala. Zo verenig je het nuttige met het aangename, want naast werkervaring voor de gasten, kan er gelijk veel gedaan worden op het terrein bij het landhuis. Zoals het kappen van cactussen en begroeiing, om het terrein klaar te maken voor bebouwing. Elke morgen werken de gasten op Guatamala, behalve vrijdags en het weekend. Elke middag worden er trainingen gegeven, waarbij verschillende thema’s behandeld worden. Het is een beetje lastig uit te leggen, maar het kan bijvoorbeeld gaan over sociale vaardigheden, of assertiviteit, afhankelijk van welke doelen je hebt met gasten. Soms bestaat een training uit een hele serie onderwerpen, welke gezamenlijk bijvoorbeeld een persoonlijkheidstraining vormen. In de toekomst zullen de trainingen ook meer aangepast worden aan het persoonlijke programma van de gasten. Het maakt natuurlijk verschil of je net ‘binnen’ bent, of dat je al een paar maanden het programma volgt.
De groei die er nu is, moet er natuurlijk ook blijven! Daarom wil ik jullie allemaal ook vragen om echt te (blijven) bidden voor stichting Karpata. De ontwikkelingen met de overheid lopen best wel moeizaam en op dat gebied is er ook veel weerstand. Ik wil jullie vragen om te bidden voor meer betrokkenheid van het eilandbestuur, zodat we eventueel ook subsidie kunnen krijgen. Dat geld is echt heel hard nodig! Daarnaast is gebed voor de gasten persoonlijk, en ook voor de teamleden echt belangrijk. Het is voor beiden niet gemakkelijk, zowel voor de gasten die het programma volgen, als voor de begeleiders die het programma moeten geven. Zowel de gasten als begeleiders hebben hun eigen ‘verhaal’. Het achterlaten van dingen (en vooral mensen!) die je (soms heel erg) lief zijn is niet gemakkelijk. Dat ervaar ik zelf ook. En soms verlies je door deze dingen het doel waarom je hier be nt wel eens uit het oog. Zouden jullie hier ook voor willen bidden?
Als laatste wil ik iedereen heel erg bedanken voor de betrokkenheid die er is. Het is erg leuk om post & e-mail te krijgen, bedankt daarvoor! Ook voor de financiële ondersteuning! En zo werken we met z’n allen aan hetzelfde doel, dat is toch geweldig!
| Groetjes, Engbert Kaya Nikiboko Noord 42 |
Ga naar | Archief www.dorpskerk.com |
Verplaatst naar archief: 17 oktober 2005