Nieuwsbrief September 2004
|
Lieve familie, vrienden en andere mensen,
Zo, na al wekenlang te zijn verstoken van email en een voorbijrazende hurricane deze week, leek een teken van leven me geen kwaad te kunnen. Ik leef dus nog en ben ook niet weggewaaid, (voor allen die zich dat afvragen)! Niet kunnen emailen blijkt trouwens nog een grotere ramp (met een hoofdletter) dan een hurricane, (maar goed, hier viel ’t gelukkig dan ook allemaal nog mee). Er is 1 woonwijk geëvacueerd en aan de kust zijn vooral de stranden en aanlegsteigers, etc. vernield, de golven schenen aan deze kant (normaal de rustige kant met alle havens etc) van het eiland 5-6 meter hoog te zijn maar ik heb niets vernomen van doden of gewonden (in tegenstelling tot Grenada). Toch is de overlast enorm, wel interessant om te zien trouwens, de hele samenleving staat op z’n kop. Iedereen is aan het hamsteren en doet een beetje paniekerig. Op een gegeven momen t stonden we bij de benzinepomp maar bleek de brandstof gewoon op te zijn! Ik was eigenlijk vooral bang voor ons eigen dak, het is van golfplaat en normaalgesproken klapperen ze al bij een beetje wind… het huis is dus ook zo lek als een vergiet maar goed, gelukkig zitten ze er nog steeds op. Misschien waaien ze er bij de volgende keer dan wel af, haha.
Er is de afgelopen tijd zoveel gebeurd dat ik er vast wel iets van vergeet op te schrijven, maar ik ga m’n best doen. De laatste maanden was ik een beetje op zoek naar wat te doen als m’n contract bij Karpata er op zou zitten in oktober. Er waren zoveel opties die ik zou kunnen kiezen, en die op zich allemaal goed leken maar God leidde het weer heel anders dan ikzelf bedacht had. Dus geen DTS of iets dergelijks maar waarschijnlijk toch een verrassing voor velen (mijzelf incluis). Want in tegenstelling tot wat ik een jaar lang gezegd heb, dat ik niet langer dan een jaar zou wegblijven, heb ik toch besloten om voor onbepaalde tijd bij Karpata te blijven werken. Het werk wordt alleen maar meer en er blijven steeds minder medewerkers over, ik voelde me geroepen om hier nog een aantal maanden te blijven. Ze heb ben me echt nodig hier. De nood op Bonaire is nog steeds erg hoog en voorlopig is dat ook nog niet over.
Vorige week stond nog in de krant dat de criminaliteit (al)weer gestegen was. De armoede, werkloosheid, tekort aan politie en corruptie in de regering dragen natuurlijk ook niet bij aan een gezonde samenleving. Een tijdje geleden zijn er zelfs leraren van de middelbare school opgepakt omdat ze drugs smokkelden en dealden aan de leerlingen! Er is (maar) één middelbare school op Bonaire waar iedereen naar toegaat, en dat zijn nogal wat leerlingen. Je kan als ouder niet kiezen en bent verplicht je kind daarheen te sturen. Hoewel het beter zou zijn om ze thuis te laten denk ik. Je kunt je niet voorstellen wat voor rotzooi het daar is. Elke dag kan de politie opdraven, dealers, jongeren met wapens, drugs en elke dag liggen de wc’s vol gebruikte condooms. Ik ben er ze lf ook geweest en er zijn plannen om voorlichting, etc. te gaan geven daar.
Ik weet dat het niet gemakkelijk zal worden om hier langer te blijven, vooral door de financien, maar ik bid dat God zal voorzien in wat nodig is. Ik voel me zo bevoorrecht dat God me hier gebracht heeft om me te gebruiken en ik merk ook dat er echt zegen rust op m’n verblijf hier. In het werk zelf, wat erg goed gaat. Maar ook daarnaast. Ik geniet erg van de contacten die er ontstaan, met name in de gemeente. Mensen vragen me op visite of om mee te gaan vissen... Ik begin me steeds minder vreemdeling te voelen. En het is ook veel leuker om je sociale leven buiten Karpata te hebben, wat toch een besloten kringetje is. Oh ja, voor degenen die het interessant vinden, ik spreek elke zondag de zus van Patrick Kluivert (jaja, moet ik natuurlijk wel even vermelden he!). Ik probeer me ook bewust te mengen in het v erenigingsleven etc, vooral in zo’n kleine gemeenschap is dat superbelangrijk, wil je vertrouwen winnen. Mensen komen nu eenmaal sneller naar je toe als ze het idee hebben dat je ‘een van hen bent’.
Ondertussen op ons nieuwe stekkie, landhuis Guatemala, is er al weer een groot verloop van gasten geweest. Veel gegaan, maar gelukkig ook veel gekomen. Op dit moment hebben we er 7. Het is over het algemeen een vrij stabiele groep. Een paar van hen zijn ook tot bekering gekomen. Daarin kun je ook de hand van God zien, er komen altijd wel mensen tot geloof, daar zijn we echt dankbaar voor. Je ziet dat God het werk draagt. De openingsweek van Guatemala was erg mooi. Er waren veel mensen gekomen en er gebeurden veel mooie dingen bij gasten en medewerkers. Wat ik op zich al een prachtig moment vond was de opening zelf, die verricht werd door de gezaghebber (de hoogste pief zeg maar) van Bonaire. Deze man is zelf ook overtuigd Christen en verrichtte de opening (onthulling van een soort Billboard van Karpata) met de woorden: ‘Ik open dit huis in de Naam va n Jezus!!’. Een mooiere opening kun je niet hebben denk ik zo! Verder hadden we doordeweeks vooral samenkomsten met een pastor uit Suriname. Hele bijzondere bijeenkomsten en veel wonderen die gebeurden, o.a. mensen die werden genezen en slechte geesten die werden uitgedreven. Heel bijzonder en mooi om Gods almacht op zo’n indrukwekkende manier mee te maken. De openingsweek werd afgesloten met een praiseavond.
Nu het landhuis zelf klaar is kunnen we verder met andere dingen op het terrein. De beginselen van het sportterrein zijn er al. Verder zijn we bezig om een koraal voor de geiten aan te leggen. We vangen er gemiddeld zo’n drie per week dus dat loopt aardig op. Als ze dan ook nog ’s zwanger zijn heb je zo een hele kudde! Het houden van dieren is trouwens ook erg leuk voor de gasten. De twee honden die we hebben zijn ondertussen al getraind op het geitenvangen en drijven ze op. De gasten vangen ze dan vervolgens en slachtten er regelmatig eentje. Deze honden hebben ook een keer al onze nieuwe kuikentjes opgegeten (14). Verder hebben we een ‘huisgeit’, Henk. Die is als klein pasgeboren bokje gevonden door Frans ergens in het bos. Nu is ‘ie onze waakgeit. Superbrutaal en eigenwijs, als ‘m iets niet aanstaat neemt ‘ie een aanloop en neemt ‘ie je op de horens.
Zeer binnenkort gaan we ook beginnen met de stormbaan en het groenproject. Ook word er een steunzender geplaatst van een christelijk radiostation op Curaçao waardoor we op Bonaire programma’s uit kunnen gaan zenden. Genoeg te doen dus de komende tijd!
Hopelijk doet ’t internet het snel weer want het is echt vervelend om niet te kunnen mailen (en ontvangen). Mijn excuses voor iedereen die met smart op een mail zat te wachten!
Verder zou ik eigenlijk in oktober terugkomen, maar ik ben er nog niet uit of ik daar goed aan doe. Het is natuurlijk wel weer een vliegticket. Jammer dat ik velen van jullie zo lang niet zie en spreek, gelukkig went het ook wel op een bepaalde manier. Het is voor de goede zaak denk ik maar ;-)!
Ik wil iedereen echt bedanken voor alle onmisbare steun en wil vragen of jullie echt voor me willen blijven bidden. Het werk is soms zwaar. Ook is er een tekort aan medewerkers die als vrijwilliger willen komen werken en ook nog ’s geschikt zijn. Zouden jullie daar ook voor willen bidden (of misschien weet je iemand die belangstelling heeft)?
Alvast bedankt. Ik ga er weer mee stoppen,
Gods Zegen toegewenst en (ik hoop snel) tot mails!
Liefs en groeten, Engbert
Kaya Nikiboko Noord 42
Bonaire
Ned. Antillen
Ga naar | Archief www.dorpskerk.com |
Verplaatst naar archief: 17 oktober 2005