Voor de spinazie en de vla
Paultje zat met zijn vriendje op de schommel. En hij zong. Gewoon, omdat hij zich lekker voelde in de zomerzon. Daar ga je vanzelf van zingen. Bij elke zwaai van zijn benen omhoog, ging zijn stem mee: U zij de glórie, ópgestane Héér!
Een eindje verderop zat zijn moeder buiten koffie te drinken, met een paar buurvrouwen. Ook in de zomerzon. Een zacht windje voerde Pauls gezang over de heg.
'Wacht even!' zei z'n moeder, 'nu krijgen we een stukje evangelisatie!'
'Paul kent heel wat van die christelijke versjes, hè?', reageerde een van de buurvrouwen. 'Toen hij vorige week bij ons at, zong hij eerst een heel lied, iets van Voor al Uw goede gaven Heer, of zo...'
'Voor al Uw goede gaven Heer, zij U de dank en eer', vulde Pauls moeder aan. 'Dat zingen we altijd voor of na het eten, dus dat deed-ie bij jullie ook natuurlijk.'
'Doen jullie dat dan áltijd?' Er klonk een lichte verbazing in de vraag mee.
'Ja hoor, voor het eten bidden we en na afloop zingen we, of omgekeerd. Ze bidden ook wel voor zichzelf. Hardop. Laatst zei Paul: Heere dankuwel voor de spinazie en de vla, en wilt U me helpen met bouwen, amen!'Ik weet niet hoe het gesprek tussen de buurvrouwen verder verlopen is, maar dat gebed van Paul zou ik zo in z'n plakboek schrijven, als ik z'n moeder was!
Fijn, als ouders hun kinderen zingen en bidden leren! Je zult het maar nooit geleerd hebben...'Bidden?', zei een jongen van een jaar of zeventien, 'ik zou niet weten hoe ik het moest doen!' Nou ja, goed, thuis vouwden ze hun handen wel voor en na het eten ('even stil zijn'), en als kind had hij een paar gebedjes geleerd: 'Here, zegen dit eten om Jezus' wil, amen' en 'Ik ga slapen, ik ben moe', maar daarmee had je dan ook alles gezegd. Toen hij tien was, hoefde het niet meer, had z'n vader gezegd. En hij had sindsdien dus nooit meer gebeden. 'Ik zou niet weten hoe ik het moest doen!' Hij had het z'n vader nog nooit hardop horen doen, en z'n moeder niet, hij had het van niemand ooit geleerd....
Had hij Paultje maar eens hardop horen bidden! 'Dankuwel voor de spinazie en de vla, en wilt U me helpen met bouwen, amen...' Had hij maar een vader en een moeder gehad die zich er niet voor schaamden om aan tafel gewoon hardop te bidden, heel eenvoudig de dingen van de dag en van hun hart met God te bespreken.
Ik weet niet of u zulke ouders hebt gehad die dat deden. Maar áls u ze gehad hebt, dan is dat best iets om dankbaar voor te zijn!
Samen bidden, als gezin, als vrienden, als jong-verloofd stel..., wat kan je dat ook sámenbinden! Als je samen je hart opent voor God, kun je het voor elkaar niet gesloten houden! En daar wordt je dan samen alleen maar rijker van. Dat verdiept de band. Met God en met elkaar.'Stil even', zei Pauls moeder, terwijl ze luisterde naar zijn hoge uithalen. 'Nu krijgen we een stukje evangelisatie!' Ze moest eens weten hoe ver zijn gezang nu klinkt!
Misschien wel tot in de oren van iemand die zich plotseling herinnert hoe hij vroeger van vader en moeder ook bidden en zingen heeft geleerd...
Wel, wat let u?
Jezus heeft niet voor niets vaak kinderen aan ouderen ten voorbeeld gesteld!Annie Verdelman
Bron: Hoor, de merel zingt
Elisabethbode, Ruurlo, 1997
Ga naar | Archief www.dorpskerk.com |
Naar archief: 12 december 2003