Ik wil wel geloven, maar ik
merk gewoon niks van God. Ik ervaar niet dat Hij er is. Soms vraag
ik me af: is Hij er wel?
Ik moet toegeven dat ik daar
zelf ook wel eens mee zit. Dan zegt de dominee bijvoorbeeld in de
kerk dat God ‘hier aanwezig is’ en dan denk ik: daar merk
ik anders niks van. Goed dat je het over dat gevoel (of eigenlijk:
dat je het dus níet voelt…) wilt hebben. Want eigenlijk
klopt er inderdaad iets niet. God is een Persoon met wie we een relatie
mogen hebben. En daar zou je toch iets van moeten merken, ook in je
gevoel. Jezus zegt niet voor niets: ‘U zult de Heere, uw God,
liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand
en met heel uw kracht’ (Mark. 12:31). Dus niet alleen met je
verstand, maar ook met je gevoel!
Aan de andere kant: toch is jouw vraag
ook typisch iets van deze tijd. Het gevoel vinden we tegenwoordig
ontzettend belangrijk. Veel mensen zeggen: ik geloof alléén
als het goed voelt. Nog niet zo lang geleden was dat heel anders.
Toen zeiden ze: ik geloof alléén als ik het begrijp.
Maar zeker als het om God gaat, is dat allemaal veel te beperkt en
te eenzijdig. God is gewoon veel groter dan ons gevoel of ons verstand.
Ook als we Hem niet voelen of begrijpen, kun je nog wel wéten
en geloven dat Hij er is! Kijk maar naar de schepping. Als je eerlijk
bent en je ziet hoe mooi en ingewikkeld alles geschapen is, dan is
het toch duidelijk dat God bestaat?
Dat is wel zo, maar dat zeggen andere geloven ook.
Het geeft me nog niet echt een goed gevoel over God. Hij blijft voor
mij nogal vaag…
Da’s een hele goeie! Want als je alleen naar
de natuur kijkt, blijft God inderdaad vaag… Dat is ook de reden
waarom er allemaal godsdiensten zijn ontstaan: daarmee proberen mensen
God wat concreter te maken. Soms letterlijk: door een (afgods)beeld
van Hem te maken. Soms figuurlijk: bijvoorbeeld door een bepaald gevoel
op te roepen wat ze dan ‘god’ noemen.
Ik vind het heel mooi wat Paulus daarover zegt in
Handelingen 17:22-31. Ik zeg het nu even met m’n eigen woorden,
maar volgens mij bedoelt hij dat je God niet zelf ‘concreet’
kunt maken. Daar is Hij veel te groot voor. Je kunt God niet leren
kennen door een bepaald beeld van hem te maken of door (bijvoorbeeld)
je best te doen een godsdienstig gevoel op te roepen. We kunnen God
alléén leren kennen als Hij iets over zichzelf vertelt.
En… dat heeft Hij gedaan. Niet door ons alles precies uit te
leggen of door ons een bepaald gevoel te geven, maar door Zijn Zoon
naar deze aarde te sturen. Je kunt ook zeggen: door de Bijbel, want
we leren Jezus kennen door de Bijbel.
Sorry, maar de Bijbel heeft voor mij juist helemáál
niks met gevoel te maken. Ik snap er niks van en ik vind het nog saai
ook.
Dan wil ik je uitdagen om toch ’s op een andere
manier te gaan lezen. Oké, de Bijbel is soms best moeilijk,
maar als je je er serieus in verdiept, garandeer ik je dat je zult
ervaren dat God er is én dat Hij tot je spreekt!
Je moet beseffen dat de Bijbel niet zómaar
een boek is. Probeer je nou ’s voor te stellen dat God, als
jij de Bijbel leest, persoonlijk wat tegen je wil zeggen. Daarbij
mag je je eigen gevoelens helemaal inschakelen. Stel vanuit je gevoel
maar vragen aan het gedeelte dat je leest: wat vind ik mooi, wat vind
ik moeilijk, waar heb ik misschien wat aan, enz. Dat soort dingen
mag je ook in je gebed aan Hem voorleggen: wilt U me helpen om deze
vragen voor mezelf te beantwoorden? Waarschijnlijk zul je niet direct
alles begrijpen, maar dat geeft niet. Begin gewoon maar bij wat je
wél begrijpt. Dan zul je echt gaan beleven dat God dichterbij
komt.
Toch begrijp ik heel veel niet. Ik kan het gewoon
heel moeilijk geloven, met al die wonderen enzo…
Heb je door wat je nu doet? Eerst zei je: ik kan niet
geloven, want ik voel het niet. En nu zeg je: ik kan niet geloven,
want ik begrijp het niet. Maar nogmaals: God is veel groter dan ons
gevoel of ons verstand. Dat vind ik eerlijk gezegd heel logisch. Hoe
kunnen wij God nu ooit begrijpen? Ik snap best dat je dat van die
wonderen niet begrijpt. Maar als God echt God is, is het toch niet
vreemd dat Hij soms wonderen doet? En als je dat niet begrijpt, kun
je het toch nog wel geloven?
Dit is een heel belangrijk punt. Het gaat er niet om dat je tot begrip
komt of tot gevoel, maar tot geloof! Toen ik jong was, legde iemand
dat eens uit met het beeld van een trein. Een trein wordt getrokken
door een locomotief. Wat is nou de locomotief voor het geloof van
een christen? Veel mensen willen hun gevoel of hun begrip voorop zetten.
Maar dan komt je geloof niet vooruit. Nee, de locomotief voor een
christen zijn de feiten. En het belangrijkste feit is dat Jezus Christus
gekomen is om voor onze zonden te sterven. Dat hoef je niet in de
eerste plaats te begrijpen of te voelen. Nee, dat mag je geloven -
erop vertrouwen.
Dus éérst de feiten (Engels: facts), dán het
geloof (Engels: faith) en dan…? Pas ná het geloof komen
de gevoelens (Engels: feelings). Het komt er dus op neer dat als jij
God wilt ervaren, je Hem eerst moet leren vertrouwen. Gewoon (nou
ja…) geloven dat het waar is wat Hij zegt in Zijn Woord. De
vraag is dan niet in de eerste plaats of je dat voelt, maar of je
dat wilt!
Ik heb het geprobeerd, maar het lukte niet…
Let op, als je het echt hebt geprobeerd, ben je in
ieder geval in de buurt. Dat je God zomaar niet gevonden hebt, is
niet vreemd. Zo gaat dat helaas bij ons – kleine en zondige
mensen als wij zijn. Maar Paulus zou zeggen (lees het maar na in Handelingen
17 vers 21): het is Gods bedoeling dat je Hem blijft zoeken. Dan zul
je Hem zeker vinden én ervaren. Want Hij is al heel dicht bij
je!
Herman van Wijngaarden